3. Wspomnień czar

Przez krótką chwilę przyglądał się, jak śpi. Kołdra miarowo unosiła się i opadała, okrywając jej szczuplutkie ciało. Wyglądała tak spokojnie, tak niewinnie... Brązowe włosy rozsypały się malowniczo na poduszce, okalając jej głowę mięciutką aureolą. Z bladej twarzy zniknął wyraz nieufności, nawet nie była już taka blada jak ostatnio. Nawet się uśmiechała. Widocznie śniło jej się coś miłego. Mały aniołek, przemknęło mu przez głowę. Ledwo powstrzymał się przed pogłaskaniem jej po twarzy; uznał, że nie byłby to najlepszy pomysł. Z doświadczenia wiedział, że miała bardzo lekki sen i mógłby ją przez to zbudzić. Właściwie dziwił się, że jeszcze nie wyczuła jego obecności. Przecież stał bardzo blisko, a ona niegdyś bardzo szybko reagowała, gdy ktoś naruszał jej sferę osobistą. Nie chciał jednak, żeby się budziła. Tak było dobrze. Tylko teraz nie reagowała na niego nieufnością i złością. Chociaż w sumie już wolał, żeby na niego krzyczała, żeby się poawanturowała, niż uparcie go ignorowała. Nawet nie wiedział, czym zawinił, w którym momencie popełnił błąd. Nie mógł jednak nic z tym zrobić. Musiał jedynie zacisnąć pięści i spróbować odzyskać tamte chwile.

Ostrożnie wyminął łóżko i podszedł do stojącej obok drewnianej, pomalowanej na biało szafki. Wyciągnął zza pleców czerwoną różę. Przez chwilę się wahał, lecz w końcu położył kwiat na stosie książek, przyniesionych najwyraźniej przez rodziców dziewczyny. Tak, Elma zawsze uwielbiała czytać, teraz zaś pewnie książki pomogą jej zabić nudę w czasie pobytu w szpitalu. Z tego co słyszał, tak prędko stąd nie wyjdzie.

Ostatni raz spojrzał na uśpioną dziewczynę i mimowolnie się uśmiechnął. Prawie jak za starych, dobrych czasów. Żeby tylko one wróciły... Skinął głową na pożegnanie, choć dziewczyna nie mogła tego widzieć, i wyszedł cicho z pomieszczenia.

Jej pokój wyglądał zwyczajnie. Był ładny, dobrze oświetlony, ale niewyróżniający się niczym szczególnym – ot, sypialnia nastolatki, podobna do tysiąca innych. A jednak Elma poczuła na jej widok ciepło w okolicy serca. To było jej królestwo, nawet jeśli go nie pamiętała. Jednak na pewno spędziła w nim wiele cudownych chwil.

Usiadła niepewnie na łóżku, głaszcząc narzutę w białe jednorożce. Uśmiechnęła się lekko. Chyba miała do niej sentyment, inaczej nie zostawiałaby na wierzchu czegoś podobnego. Rozejrzała się jeszcze raz po pomieszczeniu. Beżowe ściany. Komoda z ustawionymi na niej figurkami kotów. Wiszące nad nią duże lustro w srebrnej ramie. Szafa z ubraniami. Zawalone zeszytami i papierami biurko. Krzesło, z którego oparcia zwisała sukienka. Brązowy dywan na podłodze. Kwiaty na parapecie. I kocia sierść. Mnóstwo kociej sierści. Widocznie rudy mieszkaniec domu bardzo sobie to pomieszczenie upodobał, zwłaszcza pod nieobecność prawowitej właścicielki.

Przejrzała pobieżnie leżące na biurku zeszyty, zastanawiając się, gdzie mogła umieścić pamiętnik. Nigdzie na wierzchu, to pewne. Matematyka, biologia, język polski, fizyka, geografia... Wszędzie to samo równe, czytelne pismo – literki nieco przechylone w prawo, lecz zdecydowane i gdzieniegdzie ozdobione zawijasami. Jestem komunikatywna i uczuciowa, jak twierdzi grafologia, pomyślała. I mam skłonności do przeżywania wielkich namiętności oraz zdolności przywódcze. Jakie fascynujące. Rozbawiona zabrała się za przeglądanie pierwszej z trzech szuflad biurka, przyklękając na podłodze. Znalazła tam jednak tylko zszywacz, karteczki samoprzylepne, linijkę, wrzucone do drewnianego pudełka kredki i jakieś inne bibeloty. W drugiej szufladzie dostrzegła plątaninę czarno-białych kabli. Całkiem niezła kolekcja. Trzecia szuflada pełniła chyba funkcję mini-spiżarenki, gdyż zawierała dwie tabliczki łaciatej czekolady, paczkę chipsów, żelki, wafelki... Naprawdę była aż takim łakomczuchem? Wyciągnęła na biurko czekoladę i od razu zjadła jeden kawałek. Pyszny. Błyskawicznie rozpłynął się na języku, pozostawiając po sobie słodki smak.

Wstała z miejsca i podeszła do komody, stwierdzając, że oprócz biurka jest to chyba jedyne dobre do ukrycia pamiętnika miejsce. W pierwszych trzech szufladach znalazła jedynie ułożone równo ubrania. Od niechcenia przerzucała je z miejsca na miejsce, coraz bardziej zniecierpliwiona. Nie przejęła się tym, że robi sobie bałagan. Trudno. Potem się to poukłada z powrotem.

W pewnym momencie jej dłoń natrafiła na coś, co z całą pewnością nie było mięciutkim materiałem. Było twarde. Szorstkie. I wyglądało na okładkę. Zeszyt! Sięgnęła po niego i z wahaniem przekartkowała. Zdecydowana większość została zapisana przez znane już jej pismo. Gdzieniegdzie na marginesach widniały rysunki – krzyżujące się miecze, wijące się przez całą stronę węże, kwiatowe esy-floresy... Znalazła też parę całkiem niezłych rysunków wykonanych ołówkiem. Jeden przedstawiał wieżę, wysoką; na jej szczycie powiewała chorągiewka, dokoła zaś huczało morze. Dostrzegła drobne sylwetki mew, wtopionych niemalże w niebo. Samotna wieża. Ciekawe, czy istniała naprawdę, czy też stanowiła wytwór wybujałej wyobraźni. Inny rysunek przedstawiał siedzącą na niskim murku dziewczynę, najwyraźniej zaczytaną po uszy w trzymanej na kolanach książce. Dało się nawet zauważyć tytuł – „Maladie” Sapkowskiego. Postać na kartce miała dziko poskręcane włosy, opadające na ramiona, ubrana zaś była w za szerokie spodnie i bluzę z kapturem. Wyszła całkiem sympatycznie. 

Elma usiadła z powrotem na łóżku i zaczęła czytać.

19 września 2012 17:32

Dzisiaj znowu wolontariat w szpitalu. Jestem tak paskudnie zmęczona! Jednak nie da się ukryć, sprawia mi to niemałą frajdę. Za nic nie potrafiłabym zrezygnować z codziennych odwiedzin. Chcę pomagać. Chcę być lekarzem. Chcę leczyć. Muszę to robić. Do niczego innego się nie nadaję! Ale to... szpital... nie umiem bez tego żyć. Doktor Swarowski się śmieje, że równie dobrze mogłabym już tam zamieszkać. To prawda, czuję się tam niezwykle dobrze. Czuję się sobą. Czuję, że robię to, co kocham i do czego zostałam stworzona. Nie więcej, nie mniej. Przecież to jest takie ciekawe! Nawet jeśli potem zasypiam na stojąco i marzę o pójściu do łóżka. 

Jest dopiero piąta. Nie chce mi się spać, ale nie mam siły na wstanie i zrobienie czegoś sensowniejszego. Nogi mnie bolą, i to strasznie. Jedyna rzecz, którą mogę robić, to siedzieć w łóżku i się lenić. Jutro do szkoły... Nie jestem nawet spakowana. Chyba nawet nie mam lekcji zrobionych. Może była matma, może historia... Nie pamiętam. Nie obchodzi mnie to zbytnio. Są ważniejsze rzeczy niż głupie zadania domowe.

20 września 2012 22:15

Powinnam spać. Powinnam, ale i tak nie jestem śpiąca. Zmęczenie jeszcze mnie nie dopadło – chociaż coś. Wyjątkowo nie poszłam do szpitala, nie czułam się najlepiej. Teraz trochę przeszło, ale nadal wolę się nie ruszać z łóżka.

Chyba teraz bardziej niż nigdy czuję się samotna. Niby mam Marysię, mam paru dobrych znajomych, i w samej szkole, i w szpitalu, ale... brakuje mi kogoś więcej. Kogoś, kto mnie przytuli, pocałuje, wesprze i zaakceptuje taką, jaka jestem. Tak bardzo bym chciała znaleźć „tego jedynego”, ale on chyba jest daleko. Więc wciąż śnię. I marzę, że kiedyś przyjdzie. Brzmi to naiwnie i bardzo różowo, wiem. Nic nie poradzę na to, że jestem romantyczką, która poszukuje ciepła... Najgorzej jest, jak przechodzę obok takich zakochanych par. Trzymają się za rączkę, przytulają, obściskują. Aż bierze paskudna zazdrość, gdy widzę, jak dobrze im ze sobą. Jak się wspierają. Jak się świetnie bawią w swoim towarzystwie. A ja... jak zwykle sama. Najczęściej mając za jedyną kompanię książkę, ewentualnie widoki za oknem. Taaaak. To nie jest dobre uczucie. Zdecydowanie nie. Nie umiem jednak mu zapobiec, nie umiem go powstrzymać. Potem to się nawarstwia. Przychodzą bezsenne noce – dokładnie takie jak ta dzisiejsza. Jest płakanie w poduszkę. Zaczątki depresji. Rzucanie się w wir pracy. Chwilowe zapomnienie. Znowu widok zakochanych par. No i błędne koło... Nie znoszę tego. 

Musiałam się wyżyć. Oberwała poduszka. Taka bezsilność... Chciałabym na przykład uratować wielu chorych. Ocalić ich od śmierci, od cierpienia... ale nie zawsze mogę. Nie zawsze się da. Nie jestem Bogiem, nie jestem wszechmogąca. Umiem tylko wspierać, chociaż chcę dla tych ludzi jak najlepiej. Nikomu nie życzę źle! Każdy zasługuje na życie, tak myślę. Nawet jeśli mam coś do kilku osób, to jednak... 

A potem widzę, jak większość moich dobrych znajomych zaczyna umawiać się z chłopakami. Chodzić na randki. Jest w związkach... Po prostu bierze cholerna zazdrość. I bezsilność właśnie, bo w takiej sytuacji nie można zrobić kompletnie nic. Trzeba ją przetrwać – i mieć nadzieję, że kiedyś i samemu zostanie się trafionym przez miłosny piorun.

Tymczasem pustka. 

2 października 2012 13:12

Nie dzieje się zupełnie nic. Nie miałam o czym pisać. Dni niewarte uwagi. Dom – szkoła – szpital – dom – szkoła – szpital – dom i tak w kółko. Nic się nie zmienia. Jedynie drobne wypadki zakłócają przebieg dnia, ale to drobiazgi. Nic nieznaczące detale. Chyba została tylko pustka. Apatia. Wciąż mi czegoś brakuje. Wciąż szukam, sama nie wiem, kogo i czego. Czuję się odrzucona. Nawet Marysia ma chłopaka. Co jest ze mną nie tak?! Nie umiem się zakochać – nikt mnie nie pokocha. Zostanę starą panną i wstąpię do klasztoru. Wszystkim ulży. Z pewnością.

17 października 2012 9:01

Kolejna kłótnia z matką. O wszystko. O stopnie, o szpital, o znajomych. Wkurzyłam się. Krzyczała na mnie tak, jakby jej na tym wszystkim zależało. A nie zależy. Wiem to. Widzę to po sposobie, w jaki na mnie patrzy, widzę tę pustkę w jej oczach. Płomień miłości do mnie chyba wygasł. Nie wiem, jak dawno temu się to stało, ale mam całkowitą pewność. A może tak było zawsze, tylko ja nie potrafiłam tego dostrzec? Nie wiem. Boję się. Kulę się pod kołdrą. Ręka mi się trzęsie... Brakuje mi ciepła. Coraz mniej czasu spędzam w domu. Czuję się tutaj obco. Nie pasuję. Jestem intruzem. Spojrzenie matki mówiące: „nie chcę cię tutaj, wracaj do pokoju! Albo najlepiej wynoś się z domu.”... Jestem rozbita. Totalnie rozbita. Czy coś mi zostało? Niewiele. Tak bardzo pragnę normalnej rodziny, normalnego życia, w którym mogłabym zwyczajnie porozmawiać z rodzicami, którzy by mnie kochali bezwarunkowo i nie patrzyli z pustką w oczach. Mam dosyć. Chcę stąd uciec. To jest katorga. Tortura. 

Zimno tutaj. A może to nawet nie jest wina temperatury. Świeci słońce. Piękny polski październik... Naciągam na głowę koc. Zaraz powinno się zrobić cieplej; przynajmniej taką mam nadzieję. Jestem głodna... Nie zejdę jednak na dół. Matka urzęduje w kuchni. Mówiła, że coś gotuje, ale znając życie i tak to spali. Jej jedzenie nadaje się wyłącznie na śmietnik. Ona nie ma talentu kulinarnego. 

Odkąd sięgam pamięcią, nigdy nie zdobyłam się na nazywanie jej „mamą”, „mamusią”... Zawsze była tylko matką, jakby osobą zupełnie dla mnie obcą. Nieznaną. Chyba ją kiedyś kochałam. Na swój sposób, tak jak małe dziecko instynktownie lgnie do rodzica. Ona jednak chyba nigdy mnie nie darzyła żadnym cieplejszym uczuciem. Czy to z jej winy mam teraz ziejącą ranę zamiast serca? 

9 października 2012 14:55

Na hiszpańskim dosiadł się do mnie chłopak z równoległego matfizu. Co chwilę zagadywał, choć chyba za bardzo nie byłam skora do rozmowy. Jednak się wciągnęłam. Aż dziwne, że wcześniej nie zwróciłam na niego uwagi! Jest bardzo sympatyczny. Po raz pierwszy od bardzo dawna czuję do kogoś chociaż cień sympatii. Jak na mój obecny stan, jest to sukces. Duży sukces. 

21 października 2012 6:27

Pada deszcz. Na ulicach wilgotna breja. Dobrze chociaż, że w pokoju jest ciepło. Nie chce mi się zbytnio iść do szkoły. Mam jeszcze trochę czasu do wyjścia – godzinę, tak na dobrą sprawę. Wstałam wcześniej, bo i tak budziłam się co chwilę. Koszmary nie dawały mi spać spokojnie. Musiałam się dużo wiercić w nocy, bo kołdra leżała skopana na ziemi. Mam ochotę na gorącą czekoladę. 

Zimno. Znowu. To już się robi nudne... Ale mam gorące czoło. Rozpalone. Dreszcze. Termometr wskazuje 29,5°C. Wygląda na to, że nie muszę się martwić szkołą, bo... Co ja to chciałam napisać? Nie mogę zebrać myśli. Aha. Wiem. Bo i tak do niej nie idę. Kręci mi się w głowie. O ra...ny... 

23 października 2012 18:03

Te dwa dni praktycznie przespałam. Tylko to mogę teraz robić. Kochany tatuś przyniósł mi herbatę z miodem i cytryną i jakieś antybiotyki na zbicie temperatury. Teraz naprawdę nie mogę się stąd ruszać, więc oglądam anime i czytam. Na przemian. Nudzę się. Nie chce mi się już spać... Gapię się bezmyślnie w sufit, chociaż nie ma na nim niczego ciekawego. Kiedyś wyobrażałam sobie, że widzę gwiazdy, księżyc, piękne, przejrzyste niebo. Zawsze zasypiałam z takim widokiem przed oczami. Potem się chyba od tego odzwyczaiłam. Czasem zamiast gwiazd widziałam skaczące przez płoty barany. Liczyłam je. Były białe i czarne, z niewielkimi różkami na głowie. Śmiesznie beczały. Szybko po tym zasypiałam. Teraz jednak ta metoda nie działa. Wyobraźnia się wypaliła? Na pewno nie. Po prostu przestałam w to wierzyć. Czar nie działał... A szkoda. 

Czasem myślę, że fajnie by było uciec w taki wyimaginowany świat. Świat idealny – utopię. Krainę szczęśliwości, mlekiem i miodem płynącą. Taką bez zła, wojen, cierpienia, za to pełną miłości i zrozumienia. To jedynie mrzonka. Nigdy się ona nie spełni – już dzisiaj można to stwierdzić z całą pewnością. Ludzkość jest zbyt okrutna. Zresztą niektóre rzeczy nie zależą od nas samych, nie na wszystko mamy wpływ. Możemy jedynie postępować zgodnie z sumieniem i wybierać tak, jak uważamy to za słuszne. 

30 października 2012 10:11

Pierwszy dzień szkoły po długiej nieobecności. Czułam się dziwie, wędrując przez puste korytarze. Przyszłam za wcześnie, nikogo prawie jeszcze nie było. Czuję się dziwnie i teraz, siedząc samej na parapecie. Opieram się plecami o ścianę, obserwując boisko, na którym nie dzieje się zupełnie nic. Jestem sama. Marysia jak zwykle rozmawia przed klasą ze swoim chłopakiem, pozostali znajomi stworzyli wianuszek wzajemnej adoracji i mnie uparcie ignorują. Więc jestem sama. Znowu jestem sama. Jak zwykle.

Nie wierzę. Ktoś się do mnie dosiadł. Sebastian? Ten z matfizu. Znajomy z hiszpana. Zagadał o sprawdzian z historii, który nasza klasa miała wczoraj. Nie sposób było się do niego nie uśmiechnąć – roztaczał wokół siebie aurę optymizmu. W pewnym momencie znowu się zaczęłam śmiać, co ostatnimi czasy zdarzało mi się niezwykle rzadko. Przyjemne uczucie. Czas jednak zleciał szybko, za szybko, bo zadzwonił dzwonek na lekcje. Odruchowo zatkałam uszy; dźwięk był wibrujący i bardzo nieprzyjemny. Sebastian się roześmiał krótko. Stwierdził, że mam się nie przejmować dzwonkiem i zanim zdążyłam cokolwiek sensownego powiedzieć, zeskoczył z parapetu i już go nie było, a ja smętnie powlokłam się na matmę. 

Zamiast logarytmów miałam przed oczami blond włosy. 

12 listopada 2012 9:41

Dni mijają niesamowicie szybko. Cały ogrom apatii zaczyna się powoli ulatniać. Czuję się już lepiej. Jest lepiej. O niebo lepiej. Odnalazłam się w szkole. W klasie też. Niby wciąż jestem samotna, ale już nie tak bardzo. Jak to nazywają? Samotność w tłumie? Przyzwyczaiłam się już jednak. W pewien sposób jestem dzięki temu szczęśliwa. Nie trzeba chyba dodawać, że jest ktoś, kto całkiem niespodziewanie mi pomógł. Tylko przy nim mogę naprawdę być sobą. Mogę zapomnieć o całym świecie, wpatrywać się prosto w niebieskie tęczówki i słuchać, jak opowiada. Ma do tego talent. Czasem dosiada się do mnie na parapecie, przerywając lekturę, i zaczyna kolejną dyskusję, która kończy się najczęściej obustronnym wybuchem śmiechu. Zawsze poprawia mi tym humor. 

Marysia również spędza ze mną więcej czasu. O wiele więcej. Praktycznie wszędzie ciągnie mnie za sobą. Czasami udaje mi się jednak jej uciec i usiąść ze spokojem gdzieś w kącie, żeby poczytać. To właśnie lubię chyba najbardziej. Książki. Na przerwach nie mam nic lepszego do roboty – no chyba że nauka albo gadanie z Sebastianem, przechodzącym akurat obok. 

W domu nadal czuję się obco. Uciekam. Rano szybko do szkoły; czas spędzony w domu zostaje skrócony do niezbędnego minimum potrzebnego na zjedzenie śniadania, ubranie się i szybką toaletę. Potem siedem godzin w budynku liceum. Nigdy nie wracam jednak do domu prosto ze szkoły. Czasem mam jakieś zajęcia dodatkowe. Najczęściej jednak idę do szpitala i siedzę tam do późnego wieczora, w przerwach między obchodami i pomaganiem pielęgniarkom ucząc się oraz robiąc lekcje. Wracam bardzo późno. Ledwie przytomna szykuję plecak na kolejny dzień i idę spać. Cykl się powtarza, a ja nie robię nic, żeby to zmienić. Nie jestem w stanie.