10. Tabliczka czekolady

Wieczorem, po powrocie ze szkoły, sięgnęła po pamiętnik, korzystając z chwili spokoju. Ciotka Izabela wyszła z Natalką na spacer, tata miał jeszcze dyżur, matka prowadziła jakieś dodatkowe zajęcia – co dawało jej co najmniej godzinę. Czyli nie taka krótka chwilka, jak by się mogło wydawać. 

Chwilę przerzucała kartki, szukając miejsca, w którym ostatnio skończyła. Znalazła właściwą kartkę, usadowiła się wygodniej i położyła zeszyt na kolanach, by następnie sięgnąć po leżącą na stoliczku czekoladę. Biało-czarna, łaciata. Jej ulubiona. Ostatnio zjadała gigantyczne ilość słodyczy, pomagały jej się odstresować. Zjadła kawałek i wróciła do czytania swoich własnych zapisków.

O czym tu ostatnio było? Aha. Ktoś do niej dzwonił i nigdzie dalej nie pojawiło się nawet napomknienie, kto to taki. Dziwne. Oprócz tego opis sylwestra i żalu do własnej matki. Spójrzmy, co dalej…

15 stycznia 18:09

Szkoła znowu daje w kość. I to porządnie. Powoli mam dosyć, chociaż dopiero co była przerwa świąteczna. Dopiero połowa stycznia, a ja już nie wyrabiam. Uch, pierwsza klasa to koszmar. Neverending story. Po prostu tego wszystkiego jest za dużo – kartkówki, sprawdziany, mnóstwo nauki z dnia na dzień, bo każdy nauczyciel twierdzi, że jego przedmiot jest najważniejszy i baaaaaaaaaaardzo nam się przyda w życiu. No i oczywiście tona zadań domowych, które zabierają codziennie kilka godzin. Z każdego przedmiotu coś. Chodzę rzadziej do szpitala, bo nie wyrabiam. Nie mam na nic czasu. Bardzo napięty okres. Spokój mam jedynie wtedy, gdy śpię, inaczej ktoś coś co chwilę ode mnie chce. 

Tak bardzo chcę wakacje... Chociaż w sumie teraz będzie taka namiastka wakacji, bo 15 stycznia dla naszego województwa zaczynają się ferie zimowe. Będzie okazja do odpoczęcia. Przyda się... Kurczę, byliśmy w szkole coś około dwóch tygodni – tylko, bo były święta przecież – a dowalili nam na koniec semestru. Strach się bać, co będzie już po naszym powrocie...

Uśmiechnęła się lekko do siebie, wkładając do ust kolejny kawałek czekolady. Normalna szkolna sytuacja.

15 stycznia 7:10

Ferie! Książki chwilowo odpoczywają na półce, a ja wyciągam się na łóżku i się relaksuję. W końcu mam czas tylko dla siebie i mogę zrobić, co tylko mi się żywnie podoba. Oglądać głupie filmy, czytać równie głupie książki i pisać jeszcze głupsze rzeczy. I wyspać się, przede wszystkim się wyspać! W końcu; w święta nawet nie miałam na to czasu. W końcu nikt nie wymaga ode mnie niczego. Tylko dlaczego to nie może trwać wiecznie?

Dobra, nie czas na przejmowanie się tym. Mam wolne, powinnam się więc tym cieszyć – chociaż przez krótką chwilę.

Pada. Deszcz zmieszany ze śniegiem – aż się nie chce wychodzić. Kubek gorącej czekolady w dłoń – i pod koc! W całym domu jest strasznie zimno, ogrzewanie nie działa. Nawet nie wiem, dlaczego. Mój pokój jest chyba najcieplejszym miejscem, bo zaciągnęłam tutaj grzejnik z łazienki. Nienawidzę zimna, nienawidzę marznąć.

I nienawidzę zimy, chociaż umiem jeździć na nartach. Na łyżwach też. Lubię śnieg, lubię święta, lubię jazdę na stokach, ale zimy jako pory roku nie lubię. Po prostu jestem osobnikiem ciepłolubnym. Powinnam była urodzić się w Hiszpanii czy we Włoszech, tamtejszy klimat bardzo mi odpowiada. Szkoda, że w Polsce jest tak zimno!

Ciemno też jest. Słońce wstaje bardzo późno, można zobaczyć świt, chociaż nie jest on aż tak piękny, jak latem. Zachód słońca też nie. Za to zimowe niebo mi się bardzo podoba – o ile oczywiście nie ma chmur. Gwiazdy, przepiękne gwiazdy, księżyc w całej okazałości... Przepiękny widok. Szkoda, że tak niewiele osób go zauważa. Mało kto patrzy w górę, niestety. A przecież można tam dostrzec całkiem interesujące rzeczy!

Jak byłam mała, zawsze chciałam chodzić po dachach. Uwielbiałam przebywać jak najwyżej – wzgórza, wysokie drzewa. Wieże. Punkty widokowe. Po dachach jednak nie mogłam chodzić, chociaż chciałam. Sama nie wiem, dlaczego. Po prostu nie mogłam. Może troszkę się bałam, może ktoś mi nagadał, że porwie mnie zły asasyn – nie mam pojęcia, ale nigdy na żaden dach nie weszłam.

Wchodzenie na dachy? Naprawdę kiedyś to lubiła? Z każdym kolejnym zdaniem dowiadywała się o dawnej sobie coraz więcej i więcej. Chociaż pamiętnik nie odsłonił przed nią wszystkich sekretów, to i tak czuła się lepiej, poznając chociaż takie drobiazgi. Możliwe zresztą, że prawda na temat jej życia kryła się gdzieś między wierszami.

18 stycznia 9:34

Nie mam co ze sobą zrobić. Za oknem szaroburo, aż się nie chce nawet wychodzić z domu. Jedyne, na co mam ochotę, to czytanie książek i ewentualnie trochę siedzenia przy komputerze. Nic więcej. Najchętniej bym tutaj przespała całą, calutką zimę. To brzmi dziwnie, ale nie cieszę się z odzyskanej chwilowej wolności. Normalnie była zasuwa, kucie na okrągło, aż się nie miało czasu na nic innego, a teraz... teraz mam tego wolnego czasu za dużo i nie wiem, co z nim zrobić. Taki paradoks. Chyba ostatecznie pójdę do szpitala, pomogę tam trochę, zrobię coś dla ludzi... Przynajmniej to wszystko minie szybciej.

W chwili, gdy kolejny kawałek czekolady znikał z opakowania, rozdzwoniła się leżąca na szafce komórka Elmy. Dziewczyna spojrzała na nią przez ramię i wywróciła oczami, lecz w końcu postanowiła odebrać. Na wyświetlaczu nie pokazał jej się jednak żaden znany numer. Wzruszyła ramionami.

– Elma Dachowska, słucham?

– Cześć! Chciałamsięprzywitać! Toznaczy… Spytaćjaksięczujesz!

– Wolniej, powoli, nie spiesz się tak – odparła zaskoczona nastolatka. – Przede wszystkim, z kim rozmawiam.

– WeronikaSokołowska. Miałamzmienionynumerwięcmogłaśniewiedzieć...

– Powoli!

– Przepraszam – odparła speszona rozmówczyni Elmy. – AAAAAAAAAAAAUUUUUUUUU! – Po drugiej stronie rozległ się dźwięk tłuczonego szkła. – Nathan, ty niegrzeczny kocie! Idota! Aua!

Czy to się dzieje naprawdę?

– Wszystko w porządku? Nic ci się nie stało?

– Nie, nie... Ten kocurpoprostuwlazłnaszafkęistrąciłminanogęwazon. NATHAN! ZOSTAW TEN BLUSZCZ W SPOKOJU! Nieważmisiętegozrzucać!

– To ja może zadzwonię później… – rzuciła zaniepokojona Elma, próbując powstrzymać śmiech.

– Tak... To znaczy nie, nie! Zaczekaj! Nathan, idź sobie. IDŹ SOBIE! – Weronika musiała wygonić kota z pokoju, co sugerowały głośny trzask i rozpaczliwe miauczenie. – Przepraszamjużwporządku!

– Skąd my się w ogóle znamy?

 – Uhm, wiesz... Twoiimoirodzice...

– Jeżeli mamy dalej rozmawiać, to, z łaski swojej, mów wolniej, wolniej i wyraźniej, bo za chwilę przestanę cię rozumieć. – Uśmiechnęła się lekko.

– PRZEPRASZAM! W każdym razie twoi i moi rodzice... Tak lepiej?

– Zdecydowanie!

– Więc oni się znają od bardzo, bardzo, bardzo dawna. Wiele razy się spotykali, więc zapoznali ze sobą i nas... Nie pamiętasz mnie? Przecież przyjaźnimy się od co najmniej szesnastu lat!

– Nie. Straciłam pamięć po wypadku. Nie wiedziałaś?

– Och! Nie. Biedactwo! Mówili mi tylko, że miałaś tenwypadekale... Ups, przepraszam! Szczegółów nie przekazywali, widocznie nie chcieli mnie martwić. I tak się wystaczającomartwiłamale... to pomińmy. Jak sobie w ogóle radzisz?

– Rozumiem – westchnęła cicho. – Jak sobie radzę? Szczerze? Nijak. Mam wrażenie, że wszystko dokoła się sypie. Nie jestem pewna niczego, nie wiem, w co wierzyć, komu ufać, a komu nie. Mam coraz większy chaos w myślach, już nie wiem, czego się trzymać, wiesz?            

– Nie wiem, ale sobie wyobrażam. Wiesz, czego teraz potrzebujesz?

– Zakopania się pod ziemię i nie wychodzenia stamtąd? – Elma roześmiała się już na cały głos.

– Nie-e! Kubka kawy i osoby, przed którą możesz się wyżalić! Oczywiście służę pomocą. To nie był rozkaz, to była... eee… sugestia?

– Jasne, jasne! Dobra, niech będzie. To kiedy, jutro? Po szkole?

– Chyba oszalałaś! DZISIAJ. KONIECZNIE.

– O tej porze?

– No ba. Starbucks Coffee jeszcze nie jest zamknięty.

– Niech będzie. – Chyba oszalałam, że się umawiam z dziewczyną, której w ogóle nie znam! Ha, błąd. Ja ją znałam, ale nie pamiętam. Musiałyśmy być w naprawdę dobrych stosunkach wcześniej.

– Czekam o szóstej w Starbucksie w Galerii MM. Nie przyjmuję do wiadomości, że ciebie tam nie będzie. Żadnych wymówek.

– Jak cię poznam?

– Nie musisz poznawać, wystarczy, że ja cię poznam!

– Dobra. To o szóstej, ani minuty później.

– Yes, my lord!

Elma jeszcze chwilę po zakończonej rozmowie patrzyła na wyświetlacz komórki, nie wierząc w to, co się przez chwilą działo. Przecież to wszystko zakrawa na jeden wielki absurd! A co tam, wzruszyła ramionami. W sumie nie ma nic do stracenia, a w towarzystwie Weroniki czuła się swobodnie, przynajmniej z tego, co zdążyła zauważyć z tej krótkiej rozmowy telefonicznej. Chociaż jedna osoba w towarzystwie tchnie optymizmem.

Spojrzała na zegarek. Piąta trzydzieści. Trzeba się zbierać, jeśli nie chce się spóźnić. Wsunęła komórkę do kieszeni dżinsów i chwyciła spraną torbę, do której włożyła jeszcze portfel wraz z legitymacją. Po chwili zastanowienia wrzuciła tam też swój pamiętnik – sama właściwie nie wiedziała po co. Można to jednak nazwać intuicją, przeczuciem – jakkolwiek. Podejrzewała, że Weronika bardzo jej pomoże w rozwiązaniu paru zagadek, jeżeli prawdą było to, co mówiła – że przyjaźniły się od szesnastu lat.

Zjadła jeszcze ostatni kawałek czarno-białej czekolady i wybiegła z pokoju.