12. Szkolne roztargnienie

Chwyciła leżącą na stoliku szczotkę i z pasją zaczęła rozczesywać splątane kosmyki. Czuła pod palcami wilgoć – dopiero co wróciła do domu i nie zdążyła jeszcze wysuszyć włosów. Na dworze lało jak z cebra, a ona zapomniała zabrać ze sobą parasola lub choćby kurtki przeciwdeszczowej. Całe szczęście, że nie miała długiej drogi z przystanku do domu, inaczej by się prędko rozpłynęła. 

Zapatrzyła się w wiszące nad umywalką lustro, na swoje blade odbicie. Wyglądała, jakby od wieków nie spała, a noce spędzała na płakaniu w poduszkę. Nie, żeby to była prawda. Przesypiała równo dziesięć godzin, wstawała o siódmej, w sam raz, by nie spóźnić się na lekcje. Choć w jej oczach malowało się zmęczenie, wcale tego nie odczuwała – pomijając bolące nogi. W weekend porządnie odpocznie i się wyśpi za wszystkie czasy.

Zamyślona czesała włosy, wspominając niedawną rozmowę z Weroniką. Poszło znacznie lepiej, niż się początkowo spodziewała. Nie wyjaśniło się co prawda zbyt wiele kwestii, ale jednak dziewczyna dodała jej otuchy i pomogła poukładać wszystko, czego dotychczas się dowiedziała.

– Wiesz może, kim jest Irmina?

– Irmina? – powtórzyła zaskoczona Weronika. – To nie była czasem siostra twojej matki?

– Tyle wiem. Właściwie to... podsłuchałam rozmowę mojego taty z ciotką Izabelą. Gadali o mnie, więc musiałam, po prostu musiałam się zatrzymać i usłyszeć... W każdym razie wiem, że matka miała dwójkę rodzeństwa: brata, który zginął w wypadku, w tym samym, w którym ja straciłam pamięć, i siostrę, Irminę. Wiem też, że obwinia mnie o śmierć wuja... Najbardziej mnie jednak zastanawia, kim jest ta cała Irmina. Przeglądałam nawet albumy rodzinne, nigdzie nie ma ani jednego jej zdjęcia. Matka i wuj są, Irminy nie ma. – Nerwowo zmięła w dłoni serwetkę. Nie wiedzieć czemu, zaczynała się znowu denerwować.

– Spokojnie. – Weronika uśmiechnęła się ciepło, chwytając dłoń przyjaciółki. – Elma, na twoim miejscu ja bym przede wszystkim pogadała z rodzicami. Jak nie z mamą, to z tatą.

– Ja nie mam mamy – szepnęła, pochylając głowę do przodu i wpatrując się z niezachwianą pewnością siebie w siedzącą naprzeciwko dziewczynę. – Mam matkę. 

Po tych słowach zapadła niezręczna cisza, zdająca się krępować Weronikę. 

– Przepraszam, nie chciałam... – powiedziała wreszcie, kręcąc się niespokojnie.

– Nic się nie stało, naprawdę. Myślę, że masz rację, powinnam porozmawiać z tatą o tym wszystkim, może mi wyjaśni, co tu się w ogóle wyrabia. Po prostu mam dosyć tych wszystkich tajemnic, tego, że nie pamiętam niczego i nikogo. Nie mam pojęcia, komu w ogóle ufać - wybuchnęła nagle Elma. – Wiem, że to nie twoja wina, ale kurczę, mam serdecznie dosyć wszystkiego...

– Nie dziwię się.

– Miałaś rację, muszę pogadać z tatą...

– A Klaudia?

– Jaka znowu Klaudia?

– No... twoja siostra? Może ona ci pomoże?

Oprzytomniała nagle, słysząc pukanie do drzwi łazienki. Niechętnie się odwróciła, stając przodem do wejścia, przygotowana na krzyki matki. Minął dopiero tydzień od powrotu ze szpitala, lecz już po tym czasie wiedziała, czego się spodziewać po swojej rodzicielce. Nie musiała się specjalnie wysilać, żeby przewidzieć jej zachowania, dlatego też spędzała sporo czasu poza domem. Jak miała wybierać między wiecznymi wrzaskami a ciszą i spokojem szpitala, bez wahania decydowała się na to drugie. Nawet uczyć się wolała w szpitalu. W końcu jeżeli po każdorazowym wypadzie do miasta, jak na przykład w przypadku spotkania z Weroniką, jest się wyzywanym od stu diabłów, a nawet gorzej... 

– Elma, jesteś tam? – Zamiast spodziewanych krzyków usłyszała spokojny i ciepły głos ojca, co napełniło ją niewymowną ulgą. 

– Tak, jestem, już otwieram! – Przekręciła klucz w zamku i otworzyła drzwi, uśmiechając się szeroko. Nadal trzymała w lewej ręce szczotkę do włosów, której nie zdążyła odłożyć na szafkę. – Już wychodzę. 

– Chciałem ci coś powiedzieć, zanim zapomnę... – Mężczyzna przejechał dłonią po jasnych włosach, jeszcze bardziej je targając. – Nie będzie mnie dzisiaj na noc, bo mam nocny dyżur. Za chwilę wychodzę... Ale to nie to, co chciałem... Co dzisiaj jest? Czwartek? 

– Tak, czwartek, dwudziesty czwarty października.

– To w takim razie jutro przyjeżdża Klaudia. Ma wolne na studiach i pewnie zostanie aż do Zaduszek. Mówię, bo dobrze by było, żebyś jutro koło osiemnastej nigdzie się nie szwendała, tylko na nią poczekała, bo nie zabrała ze sobą kluczy od domu. Mnie nie będzie, mamy też nie, a ciotka Izabela wróciła dzisiaj do Katowic... 

– Trafiły na dworzec? W sensie ciotka i Natalka?

– Tak, odwiozłem je. Więc będziesz jutro?

– Tak, raczej tak. Zresztą chyba za bardzo nie mam wyjścia...

– Wiem, że jutro piątek, skarbie, ale ten jeden raz musisz przecierpieć. Wypożycz sobie jakiś film z wypożyczalni albo poszukaj czegoś w szufladach, zaproś Marysię albo Sebastiana...

– Nie wspominaj mi o nim, błaaaaaaaagam – mruknęła, opierając się o ścianę na korytarzu obok łazienki. 

– Czemuż to? Pokłóciliście się? – Dostrzegła w oczach ojca znajomy błysk rozbawienia.

– Nie śmiej się ze mnie! Skomplikowana historia.

– Wcale się nie śmieję, nie no, skądże? Jakżebym śmiał!

– Ta gra słowna była zamierzona? 

– Oczywiście, że tak – roześmiał się. – Chciałbym, żebyś wiedziała, że w razie czego możesz się zawsze do mnie zwrócić, zawsze cię wysłucham. I obiecuję, że w żadnym razie nie wyśmieję.

– Dziękuję – powiedziała po prostu. Wiedziała, że stojący obok mężczyzna nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, ile te słowa dla niej znaczyły. Myśl, że nie jest sama, że ktoś z rodziny ją bezwarunkowo akceptuje, dodawała otuchy i powodowała, że w okolicach serca rozlewało się ciepło.

– Nie ma za co. – Zerknął szybko na zegarek wiszący na ręce. – Jest po siódmej, będę się zbierał. Muszę zdążyć na dyżur. Pa, kochanie. – Cmoknął szybko córkę w czoło i wszedł do przedsionka, gdzie wisiała jego kurtka, posyłając jeszcze dziewczynie pokrzepiający uśmiech.

Piątkowe lekcje jeszcze chyba nigdy się tak bardzo nie dłużyły. Nawet zazwyczaj interesująca chemia nudziła, o biologii już nie wspominając. Elma nie miała pojęcia, o czym mówiła nauczycielka; podczas tych sześciu godzin spędzonych w szkole jedynie mechanicznie przewracała kartki podręcznika i od niechcenia szkicowała kwiatki na zeszytowych marginesach. Tak naprawdę myślami była daleko, daleko stad.

Na planie lekcyjnym klasy drugiej D jako ostatni przedmiot w piątek figurował język obcy nowożytny, czyli w przypadku Elmy hiszpański. Uczniowie jej szkoły mogli wybrać przy składaniu papierów do liceum spośród trzech: francuski, niemiecki albo hiszpański, zaś ona zdecydowała się właśnie na ten ostatni. Chyba wtedy jeszcze nie żałowała swojego wyboru, ale teraz już tak. Dlaczego? Chyba nietrudno się domyślić. Jakoś nie miała zbytniej ochoty na przebywanie w towarzystwie Sebastiana. Po prostu wolała uniknąć niezręcznych pytań, wolała jak najdłużej uciekać przed koniecznością porozmawiania z nim, chociaż tak na dobra sprawę paliła ją ciekawość. Strach, nienawiść i ciekawość to bardzo niebezpieczna mieszanka, dlatego ona wolała jeszcze nie stawiać czoła swojemu byłemu chłopakowi. Nie miała pojęcia, co z tej rozmowy wyniknie.

Przywitała się z nauczycielką czekającą w klasie wesołym „hola” i usiadła w ławce, wyciągając podręczniki. Zasłoniła się szybko książką, udając, ze się pilnie uczy. W zasadzie naprawdę powinna powtórzyć słówka (ostatnio została zapowiedziana kartkówka), ale nie miała na to nawet siły.

Chwilę później na ławce tuż koło Elmy wylądował przetarty, szary plecak, zaś zaraz po tym usłyszała również wesoły głos należący do jego właściciela.

– Umiesz cokolwiek? 

– Hmm? – Uniosła głowę, z lekka nieprzytomna. Miała nieodpartą chęć położenia się na ławce i przespania lekcji.

– Pytałem, czy cokolwiek umiesz. – Napotkała wzrok ciemnych, niebieskich oczu, w których czaiły się iskierki rozbawienia. Już sam ten widok wywołał u niej sensacje w żołądku.

– A jak myślisz? – wymamrotała, kładąc głowę na blacie i przykrywając ją książką, byle tylko uciec przed natarczywym spojrzeniem Sebastiana.

– Na pewno jesteś lepiej przygotowana niż ja – roześmiał się. – Nawet jeżeli twierdzisz, że nic nie umiesz, to i tak dostaniesz kolejną piątkę. Zawsze tak jest.

– Nie przesadzajmy... Mówisz tak, jakbym nigdy w życiu nie złapała żadnej pały, bo nie byłam przygotowana do lekcji. – Odłożyła książkę, lecz nie spojrzała na niego, zamiast tego obracając w palcach niebieski długopis, wyjęty z piórnika. – Chociaż w sumie nie mam całkowitej pewności, wszakże tego w ogóle nie pamiętam. Musiałabym sprawdzić.

Zadzwonił szkolny dzwonek, zagłuszając słowa Sebastiana. Nie miał szansy ich powtórzyć, ponieważ nauczycielka kazała wyjąć kartki i się rozsiąść, zarządzając dziesięciominutową kartkówkę.

Elmie widocznie dzisiaj dopisywało szczęście, ponieważ natrafiła akurat na te słówka, które pamiętała z zeszłego roku. Wszystkie najgorsze dostała druga grupa, dzięki czemu ona mogła spokojnie wszystko napisać. 

Dzięki nauczycielce lekcja hiszpańskiego minęła szybko i przyjemnie. Zanim się obejrzeli, rozległ się dzwonek obwieszczający koniec zajęć i weekend. Uczniowie zgarniali książki do plecaków i wychodzili w małych grupkach. Elma opuściła salę jako jedna z pierwszych, spiesząc się do domu. Miała być w domu o szóstej, a jeszcze po drodze musiała ugotować obiad i posprzątać w pokoju. Dużo roboty, jak zwykle zresztą. Miała równo dwie godziny na uwinięcie się z tym wszystkim, bo wszakże najpierw musiała dotrzeć do mieszkania, co oznaczało pół godziny w plecy.

Kończyła sprzątanie pokoju, kiedy rozległ się melodyjny dźwięk dzwonka. Wyłączyła odkurzacz i zbiegła na dół, by otworzyć drzwi. 

– O, Elma! Cześć!

Na progu stała dziarska kobieta w wieku mniej więcej lat dwudziestu, wyraźnie trzęsąca się z zimna w dżinsowej kurteczce. Miała długie włosy koloru blond, skręcające się w loki i opadające na ramiona, częściowo zresztą skryte pod czerwoną czapką z daszkiem. Na jej twarzy gościł wesoły uśmiech, zaś piegi na nosie dodawały dziewczynie jeszcze większego uroku. Krótko mówiąc – wyglądała zupełnie inaczej niż Elma. Na pierwszy rzut oka nie dawało się dostrzec między nimi podobieństwa, dopiero po dłuższych oględzinach zauważało się podobne rysy twarzy i kolor oczu. Klaudia przestępowała z nogi na nogę, podtrzymując dłonią całkiem pokaźnych rozmiarów walizkę.

– Cześć – odparła nastolatka dopiero po dłuższej chwili. – Właź. 

Odsunęła się, żeby przepuścić siostrę, i zamknęła za nią drzwi.

– Jak dobrze wrócić do domu! Zawsze uważałam, że wszędzie dobrze, ale tutaj jednak najlepiej. Kraków nie zastąpi mi poznańskiego mieszkanka i waszej obecności. Stęskniłam się! – Klaudia powiesiła kurtkę na wieszaku i ruszyła do kuchni, zostawiając na korytarzu walizkę. – Jest coś do jedzenia? Umieram z głodu.

– Jest. Gołąbki. Chcesz?

– Pewnie! Sama robiłaś? – Zajrzała z wyraźną ciekawością do garnków.

– Tak, dzisiaj po szkole. Są ciepłe, wyjmij talerz i sobie nałóż. Chcesz herbaty? – Onieśmielenie spowodowane widokiem siostry znikło. W końcu widziała ją pierwszy raz po wypadku, ale jednak czuła się w jej towarzystwie swojsko. Jednak w zasadzie aż taka obca jej nie była, ponieważ mgliście ją sobie przypominała, widocznie wspomnienia z nią związane zaczynały wracać. 

– Pewnie. 

– Earl Grey?

– A nie ma pomarańczowej?

– Z goździkami?

– Dawaj. 

– Musisz poczekać, woda się najpierw zagotuje... 

– Spokojnie, poczekam. Najpierw zresztą zjem, póki ciepłe. – Nałożyła sobie gołąbki na talerz i usiadła przy kuchennym stole, z wyraźną przyjemnością zabierając się za konsumowanie posiłku. – Nie jadłam niczego od rana – wyjaśniła. – Tylko bułka z masłem... Dlatego umieram!

– Nie dziwię się, wcale a wcale. Jak jeszcze będziesz głodna, dołóż sobie. Tata nie będzie jadł, bo ma dyżur w szpitalu, a matka... nie mam pojęcia. – Wzruszyła ramionami. – W każdym razie starczy spokojnie.

– A ty?

– Jadłam już, zaraz po powrocie ze szkoły. – Uśmiechnęła się lekko, przysiadając się do siostry. – Cieszę się, że przyjechałaś – wyznała. – Już się trochę pogubiłam. 

– Po to tu jestem. – Twarz Klaudii rozświetlił ciepły uśmiech. – Wiem, że wcale nie masz teraz lekko, dlatego postaram się ci pomóc i wszystko ogarnąć, dobrze? 

– Pewnie.