15. Srebrne ogniwa

– Tak. – Wzięła głęboki wdech, odkładając pamiętnik na łóżko i przeczesując dłonią włosy. Czuła się wyraźnie skrępowana, ponieważ przeczuwała, że odpowiedź na jeszcze niezadane pytanie będzie dosyć... dziwna i skomplikowana. Jednak ciekawość zżerała ją od środka, przecież od długiego już czasu usiłowała znaleźć odpowiedź na to pytanie. 

– Hej, nie denerwuj się, dobrze? Nie masz czym. – Miękki głos Sebastiana przywrócił ją do rzeczywistości. Spojrzała na niego, prosto w niebieskie oczy, pełne spokoju, ciepła i zrozumienia. To dało jej odwagę do zadania nurtującego ją pytania.

– Postaram się. – Skinęła głową. – Sebastian?

– Tak?

– Możesz mi powiedzieć, co się stało przed wypadkiem? Dlaczego w ogóle ciebie nienawidzę... nienawidziłam? Dlaczego w szpitalu byłeś inny niż teraz jesteś? Dlaczego w ogóle to się stało? 

– Spokojnie, nie wszystkie pytania na raz! – Uniósł ręce, próbując ją powstrzymać przed zalaniem potokiem słów. – Po kolei, dobrze? Pogubimy się zaraz – zamyślił się. – Najbardziej chyba chcesz się dowiedzieć, co stało się przed wypadkiem, prawda?

– Tak... 

– Najpierw jednak musisz mi coś obiecać. – On też był zakłopotany w równym stopniu co ona, ale skoro już ten temat zaczęli, należało go skończyć i wyjaśnić sobie wszystko. 

– Co?

– Że nie wściekniesz się na mnie, nie uciekniesz z krzykiem i pozwolisz mi wszystko wytłumaczyć. Nie chciałbym powtórki z rozrywki, nie chciałbym, żeby tamta sytuacja się powtórzyła... – poprosił cicho, obracając krzesło i siadając na nim po turecku. – Tamten jeden raz mi wystarczy, naprawdę, przechodzenie przez to było piekłem, dla ciebie też. Więc proszę, nie wściekaj się ani nic...

– Ale o co chodzi? – Poruszyła się niespokojnie. – Wytłumacz mi w końcu!

– Najpierw obiecaj.

– Dobrze. Obiecuję. Mów. 

– No cóż, historia jest trochę pogięta, ale faktycznie lepiej wyjaśnić wszystko od początku do końca, żeby nie było niedomówień.

– Daj spokój, nie musisz od razu używać takiego oficjalnego tonu. – Wywróciła oczami, podciągając nogi na kanapę. – Nie jesteśmy na królewskiej audiencji, więc po prostu mów, co się stało. 

– Powiedziałem ci, z jakiego powodu dałem ci kosza?

– Tak. Chodziło o tę dziewczynę, nie? Zakochałeś się w niej i ona sama dała ci kosza?

– Taaaaaa – mruknął. – Miała na imię Julianna. Poznałem ją w naszej szkole, pierwszego września. Była moją dobrą znajomą, dobrze się dogadywaliśmy... No i w czerwcu dała mi kosza, bo miała już chłopaka. Tylko że potem... 

– Co potem?

– Nie przerywaj, okej? Będzie mi ciężko skończyć, już i tak nie mogę zebrać myśli – westchnął, czując, że znowu robi mu się gorąco, choć siedział w koszulce z krótkim rękawem.

– Przepraszam. Kontynuuj. 

– Po prostu wpakowałem się w wielgachne bagno. – Wziął głęboki wdech. – Przechodziłem któregoś dnia korytarzem i ją spotkałem. Wyjątkowo była sama, jej chłopak chyba gdzieś wtedy poszedł, nie pamiętam dokładnie. Nawet nie mam pewności, jak to się stało, ale chyba to ona najpierw pocałowała mnie – zastanowił się. – Nie przemyślała tego, jak opowiadała potem, po prostu zadziałała impulsywnie i tak wyszło... Na całe nieszczęście akurat przechodziłaś... 

– Niezłe ziółko z tej Julianny. – Elma uniosła brwi.

– Przyznaję, chyba w tym czasie jeszcze nie do końca się wyleczyłem z tego chorego zauroczenia Julianną i chyba gdzieś resztki tego uczucia się we mnie zachowały... – Słyszała w jego głosie wstyd i skrępowanie, lecz nie przerywała. Musiał to z siebie wyrzucić. – I trochę mi odbiła szajba. Nie mogliśmy się od siebie oderwać, zrobiliśmy to dopiero wtedy, gdy rozległ się wrzask na cały korytarz... 

– Nie mów, że to ja tak krzyczałam? – Gdyby tylko mogła, zapadłaby się pod ziemię ze wstydu.

– Tak, to byłaś ty. I miałaś całkowite prawo... – stwierdził ze smutnym uśmiechem. – Po wszystkim zwiałaś. Nie można było się do ciebie w żaden sposób dokopać. Nie odbierałaś telefonów, nie odpisywałaś... Nijak nie mogłem się z tobą porozumieć. Z perspektywy czasu może wydaje się to śmieszne, ale wtedy, niestety, takie nie było. – Przeczesał dłonią włosy, zerkając na nią, pochyloną lekko do przodu, czujną i uważnie słuchającą. – No i potem się dowiedziałem, że miałaś wypadek. Myślałem, że oszaleję, naprawdę! Nie miałem najmniejszej szansy ci wszystkiego wytłumaczyć, wyjaśnić... Byłem na siebie wściekły. Uciekałaś wtedy tak, że się aż kurzyło... I zgubiłaś coś po drodze.

Wstał z krzesła i podszedł do biurka, by chwilę pogmerać w szufladzie między wszystkimi rozrzuconymi w niej drobiazgami. Szybko znalazł to, czego szukał, i odwrócił się do zaciekawionej Elmy, która stanęła za jego plecami.

– Co to?

Wyciągnął przedmiot w jej kierunku.

– Musiałaś o coś niechcący zahaczyć i spadło.

W złączonych dłoniach Sebastiana leżała srebrna bransoletka z przyczepioną do niej zieloną koniczynką. Elma zrobiła krok do przodu, wpatrując się w nią jak urzeczona, przez chwilę wydawało się, że wpadła w trans. Niewyraźne wspomnienie zaczęło majaczyć gdzieś na krańcu świadomości, zaczęło się dobijać do drzwi umysłu. 

– Mogę? – spytała cicho, unosząc głowę, by napotkać spojrzenie chłopaka. Stali bardzo blisko siebie, oboje pochylali głowy, niemalże stykając się czołami. 

– Przecież jest twoja, nie musisz mnie pytać o zgodę. – Uniósł brwi, uśmiechając się leciutko. Zachowanie dziewczyny jak zwykle go rozbrajało. Urocza. 

Skinęła tylko głową, przejmując bransoletkę i przesuwając między palcami cieniutkie, srebrne ogniwa.

Znajoma koniczynka.

Znajomy chłód metalu.

Zadrżała.

Wspomnienia powracały falą, zalewając gwałtownie jej umysł. Szybko jednak na wierzch wypłynęło jedno szczególne wspomnienie, związane bezpośrednio z samą bransoletką.

Siedemnasty czerwca zawsze był dla niej datą szczególną, choć nie zawsze udawało jej się to należycie uczcić. Nie zawsze mogła liczyć na tort i rodzinne odśpiewanie sto lat, ale przynajmniej jej przyjaciele zawsze pamiętali.

A akurat w tym roku dzień ten stał się jeszcze szczególniejszy niż zwykle, ponieważ grono najbardziej oddanych znajomych zorganizowało przyjęcie-niespodziankę. Marysia wyciągnęła ją na zakupy i przetrzymała w centrum handlowym tak długo, dopóki nie dostała smsa zwrotnego od ekipy buszującej po domu Elmy i urządzającej przyjęcie – oczywiście za zgodą Aleksandra Dachowskiego.

W ogóle się tego nie spodziewała. Jak to mówią: nie chciała przyjść do imprezy, więc impreza przyszła do niej. Chyba jeszcze nigdy nie była taka szczęśliwa.

– Możemy pogadać? – Zobaczyła przed sobą uśmiechniętego tajemniczo Sebastiana. Wyjątkowo nie rozpuścił włosów, lecz w zamian za to związał je w kucyka tuż nad karkiem. Fryzura pasowała do skórzanej kurtki, którą założył zamiast zwyczajowej bluzy.

– Możemy. Co ci się stało, że masz kitkę? – roześmiała się, dając się wyprowadzić na dwór. Był ciepły, letni wieczór. Wiał wiatr, to zapamiętała wyraźnie, bo szarpał białą sukienką, unosząc ją do góry.

– Wyjątkowa okazja. A co, nie podoba ci się? – Uniósł brew, chwytając jednocześnie Elmę za ramiona i przyciągając do siebie.

– Podoba się. Nawet bardzo. Mógłbyś się tak częściej ubierać.

– Dla ciebie wszystko. – Dla tego uśmiechu mogłaby się nawet zabić. – Nie o tym jednak chciałem z tobą pogadać.

– Domyślam się.

– Nie jestem najlepszy w składaniu życzeń – posłał jej przepraszający uśmiech – ale nie na co dzień kończy się siedemnaście lat, a to data wyjątkowa. Jeszcze tylko rok dzieli cię od osiemnastki.

Roześmiała się ponownie.

– Rok to bardzo długo.

– Szybko zleci. W każdym razie z tej okazji chciałbym ci życzyć spełnienia marzeń. Żebyś ze mną wytrzymywała i znosiła wszelkie moje nie zawsze mądre pomysły. Żeby hiszpański nadal ci sprawiał taką satysfakcję, jak dotychczas. Żebyś się jeszcze więcej uśmiechała i tryskała dobrym humorem. Żeby wszystko się poukładało. Żebyś była szczęśliwa.

– Już jestem. – Objęła go mocno za szyję, nawet nie wycierając spływających po policzkach łez. – Dziękuję...

– Kocham cię – wyszeptał jej do ucha.

– Ja ciebie też.

– Dlaczego mam wrażenie, że znajdujemy się właśnie w jakimś tandetnym romansie? – zaśmiał się, głaszcząc dziewczynę po plecach. – Poziom słodkości gwałtownie wzrósł.

– Przeszkadza ci to? – Uśmiechnęła się, choć nie mógł tego widzieć.

– Nie, skądże. W ogóle to mam coś dla ciebie.

Poczuła, że się rumieni.

– Nie musiałeś...

– Musiałem. – Wyplątał się z jej objęć, by sięgnąć do kieszeni kurtki i wyciągnąć z niej 

płaskie, zielone pudełeczko owinięte złotą wstążką. – Proszę. To dla ciebie.

– Sebastian... – Przyjęła prezent, patrząc mu błagalnie w oczy. – Naprawdę nie trzeba było...

– Nie gadaj, tylko otwieraj – zarządził. – Mam nadzieję, że ci się spodoba.

W środku, na szmaragdowej poduszeczce, leżała srebrna bransoletka z zawieszką w kształcie koniczynki. Elma wpatrzyła się w nią jak urzeczona.

– Jest przepiękna!

– Możesz potem do niej przyczepić jeszcze inne zawieszki, jeśli będziesz chciała. Założyć ci? – spytał, widząc, że dziewczyna wyciąga łańcuszek z pudełka i mocuje się z jego zapięciem.

– Jeśli możesz. – Podała mu rękę, by dokończył dzieła. – Dziękuję. Naprawdę dziękuję. Chyba już nigdy jej nie zdejmę. Kocham cię...

Wspięła się na palce, by go pocałować. Wciąż była za niska.

Potem przyszło jeszcze inne wspomnienie, powtarzające się zresztą po wielokroć w różnych wariacjach.

Ilekroć czuła się smutna i nie chciała z nikim rozmawiać, kładła się na łóżku i bawiła bransoletką, przesuwając w palcach jej srebrne ogniwa. W pewien sposób dawało to uczucie bezpieczeństwa. Prawie jakby sam Sebastian był blisko niej i ją przytulał. Tęskniła za nim, chciała go zobaczyć, ale wiedziała, że nie może do niego lecieć za każdym razem, kiedy tylko zapragnie. Nie była egoistką, on pewnie też chciał czasem odpocząć.

Zamykała oczy, przyciskając mocno do piersi bransoletkę. I zasypiała, nie słysząc już natarczywego dzwonka komórki.

I kolejne.

Szła zamyślona szkolnym korytarzem, bawiąc się wiszącą na nadgarstku bransoletką. Niemalże intuicyjnie wymijała stojących przy ścianach uczniów, nie patrząc zbytnio, dokąd idzie. Ocknęła się dopiero wtedy, gdy mignęła jej w tłumie charakterystyczna blond grzywa. Uśmiechnęła się, wiedząc już, do kogo ona należy. Nawet dobrze się złożyło, bo chciała z Sebastianem pogadać, lecz nie miała wcześniej okazji tego zrobić.

Gdy jednak przeszła jeszcze kilka kroków, stanęła w miejscu jak wmurowana, widząc scenę malującą się tuż przed nią. Jej chłopak całował się na środku korytarza z zupełnie obcą dziewczyną! Znaczy, może nie tak zupełnie obcą, bo znała ją z widzenia. Chyba miała na imię Julianna czy jakoś tak.

W jednej chwili poczuła, jak jej się grunt wali pod nogami. Zamroczyła ją wściekłość. Wściekłość i rozczarowanie. Ktoś krzyknął. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że to był jej głos. Jakim cudem w ogóle cokolwiek przeszło przez zaschnięte gardło? Zasłona łez sprawiła, że przestała cokolwiek widzieć, ludzie dokoła rozmazali się w jedną wielką plamę. Zadygotała. Wydawało jej się, że trwało to wieczność, podczas gdy tak naprawdę minęło ledwo kilka sekund.

Okręciła się na pięcie i pobiegła przed siebie, cudem tylko unikając zderzenia z innymi licealistami i bolesnego upadku ze schodów.

– Elma! Poczekaj!

Nie zatrzymywała się, lecz wciąż biegła, byle jak najdalej od Sebastiana i tej jego Julianny.

Nie zastanawiając się długo nad tym, co robi, odpięła zawieszkę bransoletki i upuściła ją na ziemię. Łańcuszek z brzękiem spadł, znikając pod nogami przechodzących.

I jeszcze jedno. Ostatnie.

Szła powoli ulicą, wbijając wzrok w zakurzony asfalt. Brązowe kosmyki wpadały jej do oczu, ale się tym nie przejmowała. Łzy ciekły wąską strużką po twarzy. Nie wycierała ich. Nie obchodziło jej to zbytnio, nie wtedy, gdy cały świat walił się jej na głowę. Wybiegła ze szkoły tak jak stała, nie przejmując się tym, że zostawiła pod drzwiami klasy plecak, czy tym bardziej faktem, że już dawno rozpoczęła się kolejna lekcja. Wiedziała, że nie wytrzymałaby do końca dnia. Nie chciała słuchać tłumaczeń, nie chciała znać wymówek. Wiedziała, że niewiele brakowało, by po prostu zamordowała Juliannę gołymi rękami.

Wściekłość powoli opadała, pozostawiając jedynie smutek i zmęczenie. Była rozczarowana, rozczarowana samą sobą i decyzjami, które podjęła i które ją do tego stanu doprowadziły. Nienawidziła siebie. Julianna była ładniejsza, mądrzejsza... Jaką naiwną idiotką mogłaby być, żeby myśleć, że pozostanie z nią wiecznie i się nie znudzi?! Teraz miała za swoje, za swoją nierozwagę, naiwność.

Upadła na kolana, płacząc i wiedząc, że nienawiść powróci ze zdwojoną mocą.

Potem wszystko się rozmazało. Rzeczywistość w końcu wezwała.

– Kurczę, przepraszam – wydukała, zdając sobie sprawę z tego, że leży na Sebastianie. Momentalnie poczuła, że temperatura jej policzków zmienia się na wyższą. – Już wstaję... Przepraszam, nie panuję nad tym!

– Nic się nie stało, naprawdę – zapewnił ją z uśmiechem. – To naturalne, jak wracają wspomnienia.

– Ale nie wtedy, gdy zdarza się to już po raz drugi tego samego dnia – mruknęła zażenowana, opierając się na rękach tuż koło głowy chłopaka. Jej brązowe włosy opadały, prawie dotykając twarzy Sebastiana.

– Nie przejmuj się.

Chciała wstać, lecz złapał ją za nadgarstek, osadzając w miejscu. Spojrzała na niego pytająco, gdy odgarnął za ucho część jej włosów i przyciągnął do siebie, obejmując ją za szyję. Nie odpowiedział, lecz po prostu ją pocałował.

– To mówisz, że nienawidziłam cię dlatego, że nie ogarniałam, co się stało, a uczucie nienawiści utrwaliło się mocniej niż się tego spodziewałam? – spytała takim tonem, jakby co najmniej odkryła Amerykę.

– Tak podejrzewam – przyznał. – Nie zapamiętałaś, co się stało, zapamiętałaś jedynie emocje... I one się wyryły ci w pamięci, choć nie wiedziałaś, co do tego doprowadziło.

– Rozumiem – stwierdziła zamyślona, obracając w palcach kosmyk włosów. – Powiedz mi jeszcze jedno... Dlaczego w szpitalu zachowywałeś się inaczej niż teraz?

– Dystansowałem się – przyznał. – Widziałem, jak na mnie patrzysz, jak się boisz, jak jesteś zła. Wiedziałem, że straciłaś pamięć i nie za bardzo wiedziałem, jak się zachować, więc kryłem się za ironią i sarkazmem. I chyba była to zła decyzja...

– Teraz to i tak już musztarda po obiedzie, nie cofniesz czasu i nie zmienisz tego. Zresztą ważne, że teraz już to naprawiłeś, prawda?

Skinął powoli głową.

– Tylko co teraz z nami?

– W jakim sensie? – spytała, marszcząc brwi.

– W każdym. Z nami, z naszym związkiem... Co chcesz zrobić w związku z odzyskanymi kolejnymi wspomnieniami, bo rozumiem, że wróciły wszystkie związane z bransoletką? – Spojrzał znacząco na trzymany przez Elmę na kolanach łańcuszek.

– Nie wiem – wyznała. – Muszę to wszystko przemyśleć... Na razie zostawmy jak jest, okej? W zawieszeniu... Potrzebuję czasu.

– Nie ma sprawy, rozumiem.

– Już siódma? O kurczę... Będę lecieć, nie wiedziałam, że się zrobiło tak późno! – Zerwała się z miejsca. – A jutro na ósmą... Nie zrobiłam żadnych lekcji, niech to szlag. – Rozejrzała się w poszukiwaniu swoich rzeczy.

Sebastian również wstał z krzesła i podniósł z podłogi zeszyt oraz zapomnianą torbę.

– Twój pamiętnik. I torba.

– Dzięki – wymruczała, ruszając do drzwi. – Przepraszam, że się tak zasiedziałam, naprawdę. Nie chciałam sprawiać ci kłopotu.

– Nic się nie stało, naprawdę. Ile razy jeszcze będę musiał dzisiaj to powtórzyć? – zażartował, patrząc, jak zakłada buty i kurtkę.

– Prawdopodobnie zero, bo już wychodzę. – Uśmiechnęła się. – Więc... do zobaczenia w szkole. Dzięki za wszystko.

– Nie ma sprawy. W razie czego zawsze możesz dzwonić, przecież masz mój numer.

– Wiem. Dzięki. Do jutra!

I już jej nie było.

Kolejne dni płynęły błyskawicznie. Nie wiadomo kiedy nastał koniec listopada, zwiastując nadejście świąt, a Elma nadal nie znalazła czasu, by spokojnie porozmawiać z doktorem Swarowskim o Alicji. Wciąż odwiedzała szpital, lecz ciągle albo zapominała, albo musiała gnać komuś pomóc. W dodatku zaczął się bardzo intensywny okres sprawdzianowy. Siedziała do późna nad książkami, trując się hektolitrami kawy i ucząc się anatomii ślimaków. Miała już serdecznie dosyć i żyła tylko myślą, że już niedługo nadejdą upragnione dwa tygodnie wolnego. Trzeba wytrzymać, zostały raptem trzy tygodnie. Malutko.

Od momentu, w którym opuściła mieszkanie Sebastiana i Patryka, nie wydarzyło się praktycznie nic ciekawego poza paroma incydentami. Starała się unikać obu, nie będąc gotową na kolejną konfrontację. Musiała wszystko przemyśleć, i to w świętym spokoju, ponieważ w gorączce nauki nie była w stanie normalnie funkcjonować. Jedyną porą, w której nie myślała o ocenach, była noc, ale wtedy już mogła tylko śnić.

Pewnego dnia w szkole udało jej się też na krótką chwilę wylądować na Makowym Polu. Stało się to podczas zajęć z relaksacji na wychowaniu fizycznym. Zamiast skupić się na tym, co mówiła prowadząca lekcję psycholożka (a gadała o punkcie przesuwającym się wzdłuż ciała i roznoszącym ciepło), pozwoliła swoim myślom odpłynąć, a te zaprowadziły ją prosto na ukochane Pole.

Jak zawsze nie odczuwała na Makowym zimna. Temperatura tutaj się chyba nigdy nie zmieniała, podobnie jak pora dnia. Wieczne ciepło, wieczny zachód słońca, wieczne lato. Pasowało jej to. Pasowało jej też to, że Makowe Pole nie miało praktycznie końca. Ciągnęło się aż po horyzont, stwarzając złudne wrażenie, że maki dotykają tarczy słońca. Zupełnie jakby słońce płakało krwawymi łzami.

Nie mogła się oprzeć niebiańskiej ciszy, kojącej zmysły i tak uspokajającej po całym zgiełku dnia. Nie miała już siły na przechadzkę, więc po prostu się położyła wśród kołysanych wiatrem czerwonych główek i zamknęła oczy.

Jak dobrze było czuć pod plecami ciepłą glebę! Jak dobrze było móc wyciągnąć swobodnie nogi i w końcu się odprężyć! Zaśmiała się głęboko, upojona szczęściem. Dobrze byłoby pozostać już tak na zawsze. Miała nadzieję, że machina czasu się w końcu zatrzyma i pozwoli jej na celebrowanie tej chwili i oddychanie czystym powietrzem.

Jednak już wkrótce przekonała się, że i to życzenie nie może zostać spełnione, gdy ktoś zaczął potrząsać jej ziemskim ciałem.

– Pobudka, śpiąca królewno!

Wracała właśnie ze szpitala, kiedy zaczął padać śnieg. Wiatru nie było praktycznie w ogóle, więc białe płatki wirowały, by spokojnie pokryć wszystko miękką warstwą. Odruchowo zerknęła na zegarek; dopiero osiemnasta, a już panowały ciemności. Nawet lubiła taką scenerię, choć zwykle trzęsła się nawet pod grubą zimową kurtką. Gdy padał śnieg, wszystko stawało się jeszcze piękniejsze.

No i niechybnie oznaczało to, że nadchodzą święta i że są bliżej, niż jej się dotychczas wydawało – w końcu Wigilia już jutro. Nie odczuła jakoś tego wcześniej, w domu się zwykle specjalnie nie przygotowywano do świątecznego czasu. Przygotowywali zwykle jakieś drobiazgi, jedli razem kolację i na tym się kończyło. W tym roku zamierzała jednak po prostu odwiedzić babcię i chociaż raz nie zatruwać sobie całego tygodnia.

Tkwiąca w kieszeni komórka zapikała, więc szybko ją wyciągnęła, przytupując niecierpliwie. Stała na przystanku, czekając na spóźniający się autobus. Polska komunikacja w tych warunkach zawodziła jeszcze bardziej niż zwykle.

Chcesz wpaść do mnie na Święta? :>

Spędzić święta u Sebastiana? Wciąż nie wiedziała, jak się odnieść do relacji z nim, jednak świetnie zdawała sobie sprawę z tego, że albo podejmie decyzję teraz, albo będzie trwać w stanie zawieszenia do końca świata.

Spróbuje. Da mu szansę.

A mogę? :D

Odpowiedź nadeszła chwilę później, akurat w chwili, gdy dostrzegła nadjeżdżający autobus. Przeczytała więc wiadomość dopiero po wygodnym usadowieniu się na wolnym miejscu.

Jeszcze się pytasz?

Nooooo bo jeśli mogę, to wpadam. :3

Waiting.

Stała na wycieraczce, już z klatki schodowej słysząc dobiegające z mieszkania wybuchy śmiechu i gwar rozmów. Poprawiła zsuwający się pasek granatowej torby, w której niosła swoje rzeczy oraz prezenty, i nieśmiało zadzwoniła do drzwi.

– O, Elma, witamy serdecznie! – Otworzyła niewysoka blondynka o bardzo sympatycznym wyrazie twarzy. Już z miejsca dziewczyna mogła dostrzec podobieństwo Sebastiana do matki – bo to musiała być ona. W takim razie Patryk pewnie z wyglądu bardziej przypominał ojca.

– Dzień dobry – przywitała się grzecznie. – Mam nadzieję, że nie przeszkadzam...

– Nie, skądże, wchodź, śmiało! – zachęciła ją pani domu. – Przecież jesteś dla nas praktycznie domownikiem, a nie gościem. Nie krępuj się.

– Dziękuję.